Brian Goldman: Doctors make mistakes. Can we talk about that?



Translator: Melihate Limani
Reviewer: Silvin Lito Mendoj se ne duhet të bëjmë diqka për një pjesë të kulturës së mjekësis që duhet të ndryshoj. Mendoj se fillon me një mjek, dhe ai jam unë. Ndoshta kam qenë përreth kohë të mjaftueshme që t’i lejojë vetes që të heq dorë nga kryelartësia për t'ia arritur qellimit. Para se të filloj thelbin e bisedës sime, më lejoni të filloj paska me bejsboll. E pse jo? Jemi afër fundit, jemi duke iu afruar Kampionatit Botëror. Ne të gjithë e duam bejsbollin, apo jo? (Të qeshura) Bejsbolli është i mbushur me statistika të mahnitshme. Me qindra. “Topi para” është gati për të dal dhe e tëra ka të bëjë me statistikat dhe përdorimi i statistikave për të krijuar një ekip të madh. Do të fokusohem në një gjë dhe shpresoj se shumë nga ju e kanë degjuar quhet avantazhi i goditjes. Pra ne flasim për 300, një goditës që godet 300. Kjo nënkupton që një lojtar ka gjuajtur me siguri, ka goditur sigurt tri nga 10 goditjet. Kjo nënkupton që goditja e topit është në fushë, është hedhë atje, nuk është kapur, dhe kushdo që ka tentuar të gjuaj nuk ka arritur atje në kohë dhe vrapuesi ka qenë i sigurt. Tri herë nga 10. A e dini se si e quajn goditësin e 300 në Ligën Kryesore të Bejsbollit? I mirë, vërtet i mirë. ndoshta një yll. A e dini si e quajn një goditës 400 të bejsbollit? Ky është dikush që ka qëlluar, katër herë për çdo 10 goditje. Legjendar– sikurse legjenda Ted Williams– i vetmi lojtar në Ligën e Kryesore të Bejsbollit që ka goditur mbi 400 në sezonin e rregullt. Tani le t'i marrim këto në botën time të mjekësisë ku jam shumë më i rehatshëm, ose ndoshta më pak i rehatshëm nga ajo që do të flas me ju. Le të supozojm që keni apendiksit dhe ju referoheni tek kirurgu i cili është goditës i 400 i këtij problemi. (Të qeshura) Disi kjo s'bën punë, apo jo? Tani të themi që ju jetoni në një vend të largët dhe keni dikë që doni që ka bllokim në të dy arteriet koronare dhe doktori i familjes e referon atë tek kardiologu i cili është goditës i 200 i angioplastikës por, a e di çfarë? Ajo është duke u treguar shumë më e mirë këtë vitë. Ajo është në gjurmë të mira. dhe është duke goditur 257. Disi kjo s'po bën punë? Por, do ju pyes një pyetje. Çka mendoni se do ishte basti mesatar për një kirurg kardiak ose një infermiere ose një kirurg ortoped, ose një Obstetër/Gjinekolog ose një ndihmës mjek sa do të ishte? 1,000, shume mirë. Tani, e vërteta është se askush në tërë mjekësin nuk e di se cka një kirurg i mirë ose një fizikant i mirë ose një ndihmës mjek sa do të duhej të godiste. Çfarë bëjmë ne është se i dërgojm secilin prej tyre, duke përfshirë dhe veten time në botë me këshillën të jenë të përkryer. Asnjëherë kurrë, kurrë mos të bëjë gabim, por ju shqetësoheni për detaje, për atë se si do të ndodhë. Dhe ky ishte mesazhi që unë absorbova kur isha në shkollën e mjekësis. isha një student shumë i vendosur. Në shkollë të mesme, një shok klase dikur tha se Brian Goldman do të studiojnë për test të gjakut. (Të qeshura) dhe ashtu bëra. Dhe kam studiuar në dhomën time të vogël në rezidencën e mjekëve në Spitalin e Përgjithshëm në Toronto, jo shumë larg nga këtu. Dhe kam memorizuar gjithëcka. Kam memorizuar në klasën e anatomisë origjinën dhe tendosjen e çdo muskuli, çdo degë të çdo arterie që del nga aorta Diagnoza të ndryshme të errët dhe të zakonshme. Unë e dija diagnozën diferenciale, se si të klasifikohej acidoza tubulare e veshkave. dhe ndër të gjitha, Unë grumbulloja njohuri shumë dhe më shumë. Dhe bëra mirë, u diplomova me titull nderi, Me Dallim Dhe dola nga shkolla mjekësore me përshtypjen se kam memorizuar gjithëcka dhe dija gjithëcka, ose sa më shumë që të ishte e mundur, sa më s' bëhej, se kjo do të më imunizonte kundër gabimeve. dhe funksionoi për ca kohë, derisa takova zonjën Drucker, Isha mjek praktikant në spitalin e mësimdhënies këtu në Toronto kur zonja Drucker mbërriti në departamentin e emergjencës në spitalin ku punoja. Në atë kohë isha në detyrë në shërbimin e kardiologjisë në rrotacionin (stazhin) e kardiologjisë. Dhe ishte puna ime, t'i ofroja konsultime stafit të emergjencës kur ata kishin nevojë, dhe të vizitoja pacientin në emergjencë. dhe të raportoja tek mbikëqyrësi im. Dhe e pash zonjën Drucker, ajo ishte pa frymëmarrje. Dhe kur dëgjova atë, ajo kishte stridor. pastaj dëgjova gjoksin e sajë me stetoskop, mund të dëgjoja krepitacione në të dy mushkëritë. që më la të kuptoj se ajo ishte duke përjetuar një pamjaftueshmëri të zemrës. Kjo është një gjendje kur zemra dështon, dhe në vend që të jetë në gjendje të pompojë të gjithë gjakun përpara, ca gjakë kthehet në mushkëri, dhe mushkëritë mbushen me gjakë, dhe kjo është arsyeja e marrjes së frymës. dhe kjo nuk ishte e vështirë të diagnostikohej. e vendosa dignozën dhe vendosa ta trajtoj. I dhashë aspirinë. I dhashë medikamente për lirimin e tendosjes së zemrës. I dhash medikamente që ne i quajmë "diuretikë", pilula të ujit, që të eliminonte ujin e tepërt nga mushkëria. dhe gjatë një orë e gjysmë ose dy, ajo filloi të ndihej më mirë. Dhe unë u ndjeva shumë mirë. Dhe kjo ishte kur bëra gabimin e parë; E dërgova në shtëpi. Në fakt, bëra dy gabime të tjera. E dërgova në shtëpi pa folur me mbikëqyrësin tim. Unë nuk e mora telefonin dhe nuk bëra atë që duhej bërë, që të thirrja mbikëqyrësin dhe t'ia tregoja atij. që ai të kishte mundësinë ta shihte atë. dhe ai e njihte atë, dhe do të mund të jepte informacione shtesë për të. ndoshta e bëra për një arsye të mirë. ndoshta nuk doja të isha një mjek praktikant shumë i kushtueshëm ndoshta doja të isha shumë i suksesshëm dhe si i tillë të merrja pëgjegjësi që të bëja këtë dhe të isha në gjendje të merrja nën kujdesë pacientët e mbikëqyrësit tim edhe pa pasur nevojë ta kontaktoj atë. Gabimi i dytë që bëra ishte më i rëndë. që dërgova atë në shtëpi, unë shpërfilla zërat e vegjël të thellë që mundoheshin të më thonin "Goldman, nuk është ide e mire. Mos e bëj këtë." në fakt, aq pak besim kisha saqë kam pyetur infermieren e cila ishte duke u kujdesur me Mrs. Drucker "A mendoni se është në rregull nëse ajo shkon në shtëpi?" dhe infermierja mendoi për këtë dhe tha "Po mendoj se ajo do të jet mirë." E mbaj mend këtë si të ishte dje. Kështu nënshkruajta letrat e lëshimit, dhe një ambulancë erdhi, ndihmës mjekët erdhën që ta dërgonin në shtëpi. Dhe unë u ktheva në punën time në repart. Tërë pjesën tjetër të asaj dite, atë mbrëmje, Kam pasur një lloj brejtje brenda stomakut tim. Por unë vazhdova me punën time. Dhe në fund të ditës, u bëra gati të dilja nga spitali dhe eca për në vendparkim për të marr veturën për në shtëpi dhe bëra diqka që zakonisht nuk e bëj. eca përmes departamentit të emergjencës dhe atje ishte një infermiere tjetër, jo ajo që kujdesej për Mrs. Drucker më herët, por një tjetër dhe më tha tri fjalë Tri fjalë që shumica e mjekëve të urgjencës ua ka frikën. edhe mjekët tjerë tmerrohen poashtu por në veqanti mjekësia emergjente sepse ne shohim pacientët në mënyrë aq të rrufeshme. Ato tri fjalë janë: A Ju Kujtohet? "A ju kujtohet pacienti që dërguat në shtëpi?" pyeti infermierja. "E pra ajo është kthyer prap" me këtë ton zëri. Po pra, ajo u kthye prap Ajo u kthye dhe afër vdekjes. Vetëm një orë pasi kishte arritur në shtëpi, pasi e dërgova unë, ajo ishte sëmurë dhe familja sajë kishte thirrur 911 ndihma e shpejtë e kishte sjellur atë në emergjencë ajo kishte presion të gjakut 50, që përcakton një gjendje shoku të rëndë. mezi merrte frymë dhe ishte bërë blu. Dhe Stafi Emergjencës i kishte hequr të gjitha ndalesat. ata i dhanë medikamente për t'ia rritur tensionin e gjakut. e vendosën atë në ajrosës. Dhe unë isha i shokuar dhe tronditur deri në palcë. dhe kalova nëpërmjet kësaj vale trullimi, sepse pasi ata e stabilizuan atë, ajo u dërgua në intenziv, dhe shpresoja kundër shpresës se ajo do të shërohej. Dhe për dy-tri ditë, ishte e qartë se ajo kurrë nuk do të zgjohej më. Ajo kishte dëme të pakthyeshme të trurit. familja u mblodh. dhe pas 8-9 ditësh, ata u dorëzuan nga ajo që po ndodhte dhe pas pothuajse 9 ditë, ata e lanë atë të shkojë– Zonja. Drucker, grua, nënë dhe gjyshe. Thonë se kurrë nuk i harron emrat e atyre që vdesin. dhe kjo ishte hera e parë që unë përjetova këtë Për disa javë e fajsoja veten dhe e provova për herë të parë turpin e dëmshëm që ekziston në kulturën e mjekësisë- ku u ndjeva vetëm, i izoluar, i sëmurë nga turpi që ndjen ,sepse nuk mund të flasësh me kolegët, e dini në mënyrën e shëndosh, kur tradhëtoni një sekret që një mik i mirë të bëri të betohesh se nuk do ta zbuloje dhe pastaj të zënë dhe pastaj shoku më i mirë ballafaqohet me ju dhe bëni diskutime të tmerrshme, por në fund e gjithë ajo ndjenjë e sëmurë të udhëzon dhe ti thua se kurr nuk do të bëj një gabim të tillë. dhe ju betoheni se kurrë nuk do gaboni prap. ky është lloji i turpit që është mësues. ndërsa turpi i dëmshëm që unë po flas është ai që të bën të sëmuresh brenda. është ai që të thotë, jo se ajo çka ke bërë ka qen e keqe, por se ti je i keq. dhe ashtu ndihesha unë. Dhe kjo nuk ishte për shkak të mbikëqyrësit tim; ai ishte mjaft i mirë. Ai bisedoi me familjen, dhe unë jam mjaft i sigurt se ai i kishte zbutur gjërat dhe u sigurua që të mos paditem. dhe unë vazhdoja t'i bëja pyetje vetes. Pse nuk e pyeta mbikëqyrësin? Pse e dërgova në shtëpi? dhe pastaj në momentet më të rënda: Pse bëra atë gabim? Pse u futa në mjekësi? Ngadal por sigurisht, u përmirësova. Fillova të ndihesha pak më mirë. dhe në një ditë me re, pati një qarje në mjegullë dhe dielli filloi të dalë dhe unë mendoja, se ndoshta do të ndihesha më mirë prap dhe bëra ujdi me veten që vetëm nëse shtoj përpjekjet për tu bërë i përsosur dhe kurrë më të mos gaboja, të lutem bëjë zërat të ndalen. dhe ato u ndalën. dhe u ktheva në punë. dhe ndodhi prap. Dy vite më vonë isha mjek mbikëqyrës në departamentin e emergjencës në një spital të komunitetit në veri të Torontos, e pashë një djalë 25 vjeçar me dhimbje fyti. Ishte ditë e zënë, isha në nxitim. Ai vazhdonte të tregonte këtu. Shikova fytin e tij, kishte paksa skuqje. i dhash një recetë për penicilinë dhe e lirova atë. Edhe duke ecur jashtë derës, ai ende vazhdonte të tregonte në fytin e tij. Dhe dy ditë më vonë kur erdha në ndërrimin tim të urgjencës, shefi im i kërkoi që të flasim në heshtje në zyrën e saj. Dhe ajo tha tri fjalë: A Të Kujtohet? "A ju kujtohet pacienti me dhimbje të fytit?" E pra doli që ai nuk kishte vetëm ndezje të fytit. Ai kishte një gjendje potencialisht jetë-kërcënuese të "epiglottitit". Ju mund ta kërkoni në Google, por është një infeksion, jo i fytit, por e rrugëve të sipërme të frymëmarrjes, dhe kjo në fakt mund të shkaktojë mbyllje të rrugëve të frymëmarrjes dhe fatëmirësisht ai nuk vdiq. Ai u vu në antibiotikë intravenoz dhe u shërua pas disa ditësh. Dhe unë shkova me të njëjtën periudhë turpi dhe armiqësie dhe pastaj u ndjeva i pastër dhe u ktheva në punë prap, deri sa ndodhi prap dhe prap dhe prap. Dy herë në një turn urgjence, më shpëtoi një apendiksit. Epo kjo kërkon njëfarë përpjekjeje, sidomos kur ju punoni në një spital në të cilën kohë vizitoja më shumë se 14 pacient gjatë natës. Të dyja rastet, nuk i kam dërguar në shtëpi dhe nuk mendoj se ka pasur ndonjë mangësi në kujdesin e tyre. Njëri mendova kishte një gur në veshka. urdhërova një rentgen në veshkë. Doli normale, Kolegu im i cili ishte duke bërë rivlerësimin e pacientit dhimbje në kuadrantin e poshtëm të djathtë dhe thirri kirurgët. tjetri kishte shumë diarrhe. porosita ca lëngje për rehidrim dhe pyeta kolegun tim që ta rivlerësojë atë. dhe ai e rivlerësoi dhe vuri re dhimbje në kuadrantin e poshtëm të djathtë dhe thirri kirurgët. Në të dy rastet, kishin ndërhyrje kirurgjike dhe ja dolën mbanë. Por çdo herë, ata ishin brejtje për mua, më hanin. Do doja të isha në gjendje t'iu thoja se gabimet më të këqija më kanë ndodhur në pesë vitet e para të praktikës ashtu siq thonë shumica e kolegëve të mi, e që është "Gënjeshtër e Madhe" (Të Qeshura) disa gabimetë të mia kanë ndodhur gjatë 5 viteve të fundit. I vetmuar, i turpëruar dhe pa mbështetje Këtu është problemi: Nëse nuk pranoj plotësisht dhe të flas për gabimet e mia, nëse nuk e gjej ende atë zërin e vogël që më thotë se cfarë ka ndodhur me të vërtet, si mund t'a ndaj me kolegët e mi? Si mund t'i mësoj ata për atë që kam bërë që ata të mos e bëjn të njejtin gabim? Nëse do të flisja në një dhomë– sikur tani, ku nuk e kam iden se çfarë mendoni për mua. Po pra, kur keni dëgjuar dikë për herë të fundit të flas për dështim pas dështimi pas dështimi? Oh po, në ndonjë aheng mund të dëgjoni të flitet për një mjek tjetër por nuk do të dëgjoni asnjëher dikë të flas për gabimet e veta. Po të hyja në një dhomë me kolegë të mi dhe të kërkoja mbështetjen e tyre të flisja për këto që po ju tregoj juve tani ndoshta nuk do të arrija të përfundoja të dy tregimet para se ata të fillonin të ndiheshin në siklet dikush do të thoshte ndonjë shaka, dhe do të ndërronin temë dhe do vazhdonim Dhe në fakt, nëse unë dhe kolegët e mi do të dinim se një nga kolegët nga ortopedia ka hequr njërën këmbë gabim më beso, do t'a kisha të vështirë t'a shihja në sy atë person. Ky është sistemi që ne kemi. është mohim komplet i gabimeve. është një sistem ku ka dy pozicione ata që bëjnë gabime dhe ata që nuk bëjnë gabime. ata që nuk munden të përballojnë pagjumësinë dhe ata që munden, ata që kanë rezultate të dobëta dhe ata që kanë rezultate të mira. dhe është pothuajse si një reaksion ideologjik, sikur anitrupat të sulmonin atë person dhe ne kemi idenë se nëse i largojmë personat që bëjnë gabime jashtë mjekësisë, do të mbetej një sistemi i sigurtë. Por ekzistojnë dy probleme me këtë Në 20 vitet e mia të trasmetimit mjekësor dhe gazetarisë, kam bërë një studim të praktikave të neglizhencës dhe gabimeve mjekësore për të mësuar gjithëcka që mundem, prej një nga artikujt e parë që kam shkruar në Toronto Star në emisionin tim "Përparsja e Bardhë, Arti i Zi" kam mësuar se gabimet janë absolutisht kudo. Ne punojmë në një sistemë ku gabimet ndodhin cdo ditë ku një prej 10 medikamenteve janë ose medikamente të dhëna gabim në spital ose dozë e gabuar, ku infeksionet e fituara në spital janë gjithnjë e më të shumta duke shkaktuar kërrdi dhe vdekje. Në këtë vend, pothuajse 24,000 Kanadez vdesin prej gabimeve të parandalueshme mjekësore. Në Amerikë, të dhënat e Institutit të Mjekësisë kapin mbi 100,000 raste. Në të dy rastet, këto janë nënvlerësuar së tepërmi, sepse ne me të vërtetë nuk jemi duke zgjidhur problemin ashtu si duhet. Dhe ja një gjë Në sistemin mjekësor ku njohuritë mjekësore janë dyfishuar çdo dy ose tre vjet, ne nuk mund të qëndrojm në hap me të. Pagjumësia është absolutisht e përhapur. Ne nuk mund t'a largojmë atë. Ne kemi paragjykimet tona njohëse, shembull: për të marrë një anamnezë të përsosur për një pacient me dhimbje gjoksi. Tani merr të njejtin pacient me dhembje gjoksi bëje atë vajtues dhe llafazan dhe vendosi paksa alkool në frymëmarrje, dhe papritmas historia lidhet me paragjykim Unë nuk e marr historinë e njëjtë. Nuk jam robot; Nuk bëj gjëra në të njëjtën mënyrë çdo herë. Dhe pacientët e mi nuk janë vetura; ata nuk thonë simptomet e tyre në të njëjtën mënyrë, Duke pasur parasysh këtë, gabimet janë të pashmangshme. Pra nëse merrni parasysh sistemin, ashtu sic jam mësuar dhe t'i përjashtojm të gjithë profesionistët mjekësor që gabojnë Pra, s' do të mbetet askush Dhe ju e dini atë punën e njerëzve që nuk dëshirojnë të flasin për rastet e tyre të këqia? Në emisionin time, në" Përparse e Bardhë, Art i Zi" E kam bërë praktikë të thuhet, "Ky është gabimi im më i rëndë," Do t'i thoja gjithëkujt prej ndihmësve mjekësor deri te shefi i ndërhyrjeve kardiologjike, "Ky është gabimi im më i rëndë." blla, blla, blla, "Po cili është gabimi juaj?" dhe do t'ua drejtoj mikrofonin atyre. dhe bebëzat e tyre do të zmadhohen, ata do të zbrapsen, pastaj do të shikojn poshtë dhe do të gëlltiten rëndë dhe fillojn të më tregojn ngjarje Ata duan të tregojn ngjarje. Ata duan t'i tregojnë ndodhit e tyre. Ata duan të jenë në gjendje të thonë, "Shiko, mos bëjë gabimin që bëra unë." Çfarë ata kanë nevojë është një mjedis ku mund ta bëjnë këtë. Ata kanë nevojë për një kulturë të ripërcaktuar mjekësore. Dhe kjo fillon me një mjek në një kohë. Mjeku i ripërcaktuar është njerëzor, e di që është njeri, e pranon atë, nuk është krenar që ka bërë gabime , por përpiqet të mësoj një gjë pse ndodhi që t'ia mësoj dikujt tjetër E ndan përvojën me të tjerët Është përkrahës kur njerëzit e tjerë flasin për gabimet e tyre. Dhe vë në dukje gabimet e të tjerëve, jo në mënyrën "të zura", , por në një mënyrë të dashur, mbështetëse kështu që të gjithë të mund të përfitojnë. Dhe punon në kulturën mjekësore që pranon se qeniet njerëzore drejtojnë sistemin, kur qeniet njerëzore drejtojnë sistemin, ata bëjnë gabime kohë pas kohe Dhe se sistemi zhvillohet për të krijuar zëvendësues që e bëjnë më të lehtë të gjejnë gabimet, ashtu sic njerëzit në mënyrë të pashmangshme bëjnë dhe poashtu kujdesen në mënyrë të dashur e përkrahëse në vende ku të gjithë ata që vëzhgojnë në sistemin mjekësor të mund të nxjerrin në pah gjëra që mund të jenë gabime potenciale dhe të shpërblehen për të bërë një gjë të tillë, dhe sidomos njerëzit si unë kur të bëjnë gabime të shpërblehemi që kemi pranuar plotësisht Emri im është Brian Goldman. Unë jam mjekë i ripërcaktuar Unë jam njeri dhe bëjë gabime Më vjen keq për këtë, por përpiqem të mësoj dhe t'i përcjellë tek të tjerët Ende nuk e di se çfarë mendon për mua, por mund të jetoj me këtë. Dhe më lejoni të përmbyllë me tri fjalë të mia: Unë mbaj mend. (Duartrokitje)

45 thoughts on “Brian Goldman: Doctors make mistakes. Can we talk about that?

  1. Thats why physicians need to take their time with patience and not do the hi ok bye his your meds adios. We all make mistakes we r not made perfect but physicians need to take time b4 diagnosis

  2. This DOCTOR. BRIAN GOLDMAN …. PUSHED  PURDUES EPIDEMIC and the many deaths…  read '' who is behind Canada's opioid epidemic ''…. Brian was pushing this drug.. knowing the addiction… he made $250,000+ … and here he laughs at deaths… with no remorse

  3. V. Nice talk, Dr. And one of the most needed, but non- addressed topic ever for Doctors. Thank you. Great talk.

  4. Wow, my faith in doctors has been not exactly restored, but knowing someone like Dr Goldman exists makes me feel better.

  5. My brother roomed with a medical student while he was pursuing his PhD in biochemistry. He told me that doctors are trained to believe that they're always right. It's almost like religious indoctrination. In that kind of culture, admitting to making a mistake is extremely difficult.

    On a side note, this is why doctors are so resistant to accepting the fact that all the biochemistry shows that Ancel Keys' lipid hypothesis of chronic disease is completely wrong. They're medical doctors, dammit! They were taught in medical school that cholesterol was bad, so they don't need to listen to the biochemists who've done the actual science.

  6. Time to change the concept of complete denial of mistake to the acquaint of mistake and learn from it. I ADORE YOU DOCTOR BRIAN <3

  7. What made the difference for me, was my surgeon, who made a near fatal error during surgery, which she missed, apologized to me. She was thoughtful, caring, explained her mistake and how it happened, and that it became a teaching moment for all the surgeons in the practice. I appreciated her honesty that when I was having a major medical crisis, I called her even though it wasn’t her area of expertise, and she sorted out my medical records, got me to the correct physicians and surgeons. Then without me knowing, I was in the operating room talking with my new surgeon and she said they had a surprise for me, my first surgeon was there, she made sure to be there for me. She put her hands around my face as I drifted into sleep and said she’d always take care of me. Mistakes happen, it’s how you treat the person or their family after the mistake.

  8. This should be the first lecture of medical school all around the world and I hope, one day, all doctors can discuss their mistakes with each other without feeling ashamed or fear of malpractice. I believe this could reduce burnout and increase level of satisfaction within the profession, this level is low at present throughout the world…

  9. I feel like I can breathe a sigh of relief.you've freed me from the Shame iv been carrying this past week.I made mistake.I'm human .I'm sorry.and iv learned from it.wow.thank you

  10. I feel like I can breathe a sigh of relief.you've freed me from the Shame iv been carrying this past week.I made mistake.I'm human .I'm sorry.and iv learned from it.wow.thank you

  11. I hope that some of you more humanistic doctors will work with us patients to change the system so that it's more conducive to patient care. I have run into many who make mistakes and then go to ridiculous lengths to cover it up, when often all that is needed is for the doctor to say, "I'm sorry. I messed up, and let me make it right going forward". I wish that my former GP of 13 years who I thought the world of who worked for a major healthcare corporation had done that. I tried my best to work it out with him so we could move forward with my treatment but he only doubled down and became defensive and hostile, then began gaslighting me. I realize you're in Canada but some of us in the US started a petition that recognizes this as a systemic problem that goes beyond just doctors and is rooted in the corporate healthcare framework under which most doctors work these days. Corporations exist mainly to serve themselves and I think many doctors get caught up in their internal politics and when push comes to shove they throw their patients under the bus to save their retirement benefits. This is tragic because many patients who fall victim to this scenario will untimately die of neglect and the inability to obtain sufficient healthcare for their conditions. Maybe there is a way you and other enlightened physicians can partner with us to solve this problem. We're currently working on getting legislation introduced and passed which would build in a whole system of accountability (with the corporations being the ultimately responsible party because I realize they set the tone for how such instances are handled when they happen). Please let me know if you're interested in helping in this effort.

  12. The thing is doctors won't admit their mistakes on paper. Meaning on your own records. It's all about power and control

  13. Takes a lot of guts to to highlight the pervasive perfectionist culture of medical practice. Grateful for this talk.

  14. I once ended up close to death. This was drug induced. The drug was prescribed by a Doctor. Once off the drug, the problem did not go away. The Doctor then removed all data from my file such that I could not sue him, and then he dumped me. However, several other doctors I saw later on each first appeared willing to help me, until the first doctor had informed them, via my GP file, that no one was to put on paper my condition since this would lead back to the chance of me suing the first doctor.

    Much later, when I had to keep my belt tight to prevent my pants from falling off my now skinny body, along with having lots of hair loss on one side of my head, another doctor said, with a smirk on his face, that he would give me the meds I need as long as we come to an agreement that there is nothing wrong with me.

    In other words, once again nothing would be put on paper, and for obvious reasons.
    By this time I had no strength left to fight the bloody bastards.

  15. Have you ever made a
    Solid diagnosis ya dummy ?
    How many ?
    Bad enough to look like
    Freddy Kruger, but to also
    Be incompetent and cause harm cause you didn’t follow protocol by consulting with your attending physician, is to me, unforgivable.

  16. Shame on this audience for laughing. If you misdiagnosed any of them, you could be sure they would have lawsuits against you. Nothing funny here. Nothing to giggle about. You’re in the wrong profession and I feel you are shameless.
    All a big joke. Horrible.
    Your mistakes happened again and again and again. Congratulations. ?

  17. Hopefully one day our patients start to see us like Humans DON'T a God.
    One day one patient ask me for some Doctor, and I say "unfortunately he die because of cancer" and the patient say "cancer? Why? Aren't you doctors?" I feel so so so ANNOYING…. I don't say anything but obviously I feel angry…
    that doctor die and even their died was HIS MISTAKE?
    What kind of society say that? That it's the kind of society every doctor have to deal… every day and this kind of videos… of talks… maybe made a better doctors but hopefully a better SOCIETY where be a doctor will be also BE HUMAN. And where any doctor could have the Right of their Humanity…Greetings from Mexico Dr. Goldman.

  18. My parents are both doctors. I've grown up seeing how heavy this lays on them. If my father loses a patient he's out of it for days. When I used to live at home I'd find my mom sitting at the kitchen table researching at 3am because she worried about a patient so much. My grandfather who used to be a doctor as well is now demented, and sometimes starts crying out of nowhere for the guilt of not having been able to restore a child's eyesight more than 40 years ago. I know my mom still has nightmares about the first loss of a patient.
    There are crap doctors, of course there are, but it's an incredibly hard job to do as well. I know for sure I wouldn't be able to handle it, ever.

  19. It is only a compliment to those who make mistakes from doctors like him , and We don't accept that! , you choose to be a doctor so be honest and responsible!!

  20. Superb. I am a hospitalist in the US and have come back to this video a number of times over the years. I have also referred it to colleagues. Thank you Dr. Goldman for your transparency and candidness. We all, on the front lines of medicine, deal with mistakes. And we must continue to find ways to minimize their frequency. Thank you for your passion on this issue.

  21. The fact that Drs especially thiis guy has ignored his instincts time and time again, it's not a mistake, it's ignorance and arrogance.
    This isn't baseball, it's a human life.

  22. Most of the times you hear someone talk about a "failed epidural"… an anesthesiologist or nurse had stolen the dope out the bag and replaced it with saline. I inform people of this very very common occurrence and they say "what do the do with it??". The drugs? THEY SHOOT THEM INTO THEIR VEINS. doctors are the biggest druggie on the planet. That's why they get into "MEDICINE".

  23. Thank you form the bottom of my heart for sharing your personal experience so honestly and openly. As a patient that has been on the other end of a "do you remember " (twice) you fill me with hope that we can radically change our current healthcare system for the better by starting open, honest and respectful dialogue amongst healthcare professionals and with patients when things go off script!
    The current pantomime adversarial roles our healthcare system puts us in when things go wrong i.e doctor vs patient, good vs evil, wrong vs right is just not helpful for anyone. It resolves nothing, it discourages taking responsibility and ownership of mistakes , it does nothing to encourage an environment of improvement cycles for best practice and engenders fear in all concerned. We all make mistakes and to pretend healthcare professionals are some how immune is down right dumb! In my case I tried to instigate dialogue via letter, emails, and phone calls but was repeatedly stonewalled and shut down. I eventually engaged a solicitor and after a year the trust settled. I wanted discussion and an understanding of what went wrong and how it could be done differently next time, not money! Our current system forces doctors and patients into their boxing corners with the only communication channel being litigation. Please remember patients need to be treated with dignity especially when things have gone wrong as they are at their most vulnerable. Being treated like an unwanted party guest that stayed way after all the others have gone home is not a great feeling and makes a bad situation worse. Patients are people too, not the enemy. What's being suggested here takes guts and maybe we need to instigate some sort of healthcare truth and reconciliation dialogue as in South Africa under Bishop Desmond Tutu. That's the only way we are going to make real progress. No normal person starts the beginning of a working day with the intention to harm another person, we all need to remember that.

  24. Everyone makes mistakes, but when it comes to doctors the cost on the line is life, and one dumb mistake would be payed by that costs…

  25. The way that Brian begins with relating baseball to the medical field. He relates by explaining batting averages and comparing it to a surgeon who will perform a procedure on someone. Brian states that he thought if he knew everything he would never make mistakes. He quickly learned that although he may have thought that, it is not possible. He uses an example of a case he had during his residency where he sent the patient home and that was his own mistake. The way that Brian explains the mistakes he made shows that he remembered this mistake forever. The thoughts shared by Brian are very influential because he explains that doctors are not supposed to make mistakes. I believe that Brian’s story can be related to Aristotle’s Virtue Ethics. Aristotle says that people will not be perfect all of the time, but they should strive for perfection. This statement relates exactly to the point that Brian is trying to come across; he is trying to prove that although doctors should not make mistakes, they will. The doctors strive for perfection, which in Aristotle’s point of view is exactly what they should be doing. Although Brian has made a few mistakes, he is striving for perfection and that is the end goal in Aristotle’s thoughts.

  26. I think this is very important for Brian to talk about this because I feel as if no doctors have ever really had the courage to talk about situations where they have actually failed. I thought it was interesting when he compared the medical doctors success rate to baseball, and a batting average. How baseball is a game of failure and how even with all this failure, they can still be looked at as being a great ball player with 40% failure. When it comes to doctors they feel as if they have to be perfect, rightfully so because they're dealing with human lives. The fact of the matter is that doctors make mistakes everyday but Brian is the man that has actually come out and say that these doctors fail to accept the fact that doctors make mistakes. I thought it was really interesting because when you think about it, even though errors happen everyday in the medical field, nobody talks about it, as if its just shoved under the rug and left to never be talked about. I think it is amazing how this story comes out and brings all those stories out from under the rug and reveals the fact that mistakes are inevitable. He says that if you take all the doctors out of the profession that make mistakes, well then there would be no doctors left. With the culture that we live in is defined as not being able to make a mistake, but he feels as if we need to redesign the culture as one that its okay to make mistakes. The fact that human beings run the system, and I think this is amazing because these mistakes will be made but we need to make more backups for these human errors. I appreciate this video because he is owning up to the fact that mistakes happen, but unlike a lot of doctors out there, he wants to make it so even though mistakes do happen, it will still be okay. Finally I was most moved by the way he ended the video to make sure the audience knew that he does, and will always remember the mistakes he has made in his career. This made me take a step back and think about the mistakes that I've made just in life, and realize that it will happen, but the type of person you are is determined how you accept those mistakes and bounce back from them.

  27. I love this topic! It is something I have always stood behind; and will continue to do so! It amazes me just how cruel society can be towards authority figures (Police, Doctor, Lawyer, etc.) when it comes to them making mistakes. If Sally from down the street makes a mistake it is not as frowned upon if a Doctor mis-diagnoses a patient. Doctors are humans, just like everyone else. They make mistakes, and it happens. I love Goldman's perspective on it, and it took courage for him to own up to mistakes he has made. I am not saying that if a Doctor constantly makes mistakes that should not be made; then that is unacceptable. For example, there are stories in the news where Doctors will over prescribe medicines to make more money, and etc.; I will not stand behind that. However, it takes great courage as a Doctor to admit to your own mistakes. There was a statement in this article where he talked about how after a patient dies you will remember that name forever; and how he will remember that ladies name. While he was discussing that, it hit me, he knows he made a mistake, and is owning up to it. If only it was that easy for the rest of society to get it. Next time you or anyone else wants to get mad at a Doctor, take a step back and realize that everyone makes mistakes, we just need to live and learn from them.

  28. I enjoyed this lecture, and I applaud Dr. Goldman. It's certainly nice to see a doctor behaving like an actual HUMAN, and not a cold robot, as they are so often perceived. Because as humans, doctors are going to make mistakes, sometimes really grave mistakes. But it happens, clearly. Sometimes, the doctor does not take the Dr. Goldman approach and own up to what they did wrong and may even blame the patient, for whatever reason. While I agree with Dr. Goldman with much of what he discussed, I don't agree that the career of a health professional boils down to "those that do and those that don't". It's not black and white, there are those that will try their hardest and still won't recieve perfect outcomes. In regards to the issue of doctors and mistakes, I believe that communication is a big issue there. Of course, there are doctors that communicate as best as they can and yet still encounter mishaps; life happens. But the patient-doctor communication problem is a major contributor to malpractice suits and the like. Doctors feel rushed, their patience diminishing as the day wares on, may tend to be short with their patients, which is not fair to them. This leads to the patients not getting a full understanding of their diagnosis, or to them feeling like 'another number'. This is an unfortunate issue that hopefully changes in the future as doctors, such as Dr. Goldman, take responsibility for themselves. But I think we can all agree: doctors are human too, maybe deep down, but they are.

  29. I enjoyed this lecture, and I applaud Dr. Goldman. It's certainly nice to see a doctor behaving like an actual HUMAN, and not a cold robot, as they are so often perceived. Because as humans, doctors are going to make mistakes, sometimes really grave mistakes. But it happens, clearly. Sometimes, the doctor does not take the Dr. Goldman approach and own up to what they did wrong and may even blame the patient, for whatever reason. While I agree with Dr. Goldman with much of what he discussed, I don't agree that the career of a health professional boils down to "those that do and those that don't". It's not black and white, there are those that will try their hardest and still won't recieve perfect outcomes. In regards to the issue of doctors and mistakes, I believe that communication is a big issue there. Of course, there are doctors that communicate as best as they can and yet still encounter mishaps; life happens. But the patient-doctor communication problem is a major contributor to malpractice suits and the like. Doctors feel rushed, their patience diminishing as the day wares on, may tend to be short with their patients, which is not fair to them. This leads to the patients not getting a full understanding of their diagnosis, or to them feeling like 'another number'. This is an unfortunate issue that hopefully changes in the future as doctors, such as Dr. Goldman, take responsibility for themselves. But I think we can all agree: doctors are human too, maybe deep down, but they are.

  30. wow, 50 was shock… my pulse was 34 and I was conscious and the hospital said it was from a medication and sent me home dizzy… I went home and put my feet up above my heart and luckily didn't pass out. You wouldn't believe how abused my family and I have been by medical professionals. Glad people are talking about things… thanks.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *